Zasady rozwoju parafii, wspónoty Drukuj

ZASADY I CZYNNIKI ROZWOJU WSPÓLNOTY W KOŚCIELE (PARAFII, RUCHU)

Ta wspólnota kościelna (parafia, wspólnota, ruch itp.) rozwija się, wzrasta duchowo i skutecznie oddziaływuje na otoczenie, która:

Głosi Ewangelię ludziom spoza parafii, wspólnoty.

Parafia (wspólnota) rozumie swą misję jako szukanie „zaginionych owiec”, wychodzenie naprzeciw osobom, które nie należą do wspólnoty chrześcijańskiej, przestały uczestniczyć w życiu parafii.

Dba o odnowę duchową swoich członków.

Ta wspólnota w Kościele przeżywa wzrost, która troszczy się o wymiar duchowy swych członków. Działania ewangelizacyjne są poprzedzone modlitwą. Członków wspólnoty ożywia troska o zbawienie swych braci i sióstr. Ożywia ich troska, by ich znajomi doświadczali mocy zbawczej Chrystusa.

Formułuje i umie zaprezentować swoją wizję.

Rozwijające się wspólnoty w Kościele to te, które posiadają jasną wizję celu, do którego zostały powołane. Przełożeni wspólnoty (parafii) precyzują jej rolę w środowisku lokalnym. Wspólna wizja pasterzy i świeckich prowadzi do przekraczania status quo, zachęca do innowacji duszpasterskich i jest realistyczna. Członkowie wspólnoty „zarażają” innych swym dynamizmem.

Planuje swój rozwój i działalność.

Dzięki planowaniu liderzy wspólnoty ustalają poszczególne etapy, według których należy postępować w celu realizacji wizji. Rozwój wspólnoty i jej sposób oddziaływania na innych trzeba zaplanować.

Dobrze zna środowisko lokalne.

Poznanie środowiska lokalnego pozwala trafnie wybrać rodzaje działalności wspólnoty i rozplanować je w czasie.

Przekazuje odpowiedzialność i pewną władzę osobom świeckim.

Przełożeni wspólnoty kościelnej, która prężnie się rozwija, nie robią wszystkiego sami, ale przekazują wiernym odpowiedzialność i władzę. Pozwalają świeckim czuć się odpowiedzialnymi za konkretne zadania oraz wspólnie z nimi realizują wizję wspólnoty. Przekazanie świeckim odpowiedzialności pozwala na wzbogacenie oferty duszpasterskiej i form działalności danej wspólnoty.

Formuje liderów świeckich.

Jeśli przekazuje się odpowiedzialność świeckim, należy ich wspierać, towarzyszyć im i zapewnić odpowiednią formację.

Skupia się na zaspokojeniu potrzeb społeczności lokalnej.

Wszyscy członkowie parafii mają za zadanie świadczyć o miłości Bożej przez słowa i czyny. Ważne jest, by parafia opracowała działania, które byłyby odpowiedzią na potrzeby ludzi, zwłaszcza najuboższych i cierpiących.

Określa wymierne cele swej działalności.

Najpiękniejsze marzenia stają się faktem tylko, gdy zostaną ujęte w konkretne cele. Ustalone cele opisują wyniki, jakie zamierza się osiągnąć w ciągu roku, kilku lat.

Organizuje struktury małych grup w ramach dużej wspólnoty.

Celem małych grup w ramach dużej wspólnoty jest: ewangelizacja niewierzących, zaspokajanie potrzeb środowiska, zaspokojenie potrzeby przynależności do wspólnoty, prowadzenie członków do duchowej dojrzałości.

Angażuje członków Kościoła w zadania odpowiadające ich charyzmatom i talentom.

Rolą przełożonego (np. proboszcza) czy lidera jest pomóc członkom Kościoła odkryć posiadane dary i zlecić im zadania zgodne z predyspozycjami, jakie posiadają.

Motywuje i przygotowuje wszystkich swoich członków do ewangelizacji.

Osoby świeckie w Kościele podtrzymując relacje osobiste ze swoimi znajomymi, zachęcają ich do przyjścia na spotkania wspólnoty, do skorzystania z jej propozycji, do włączenia się w życie parafii.

Zachęca swych członków do dawania świadectwa wśród bliskich.

Większość osób, które wraca do żywej łączności z Kościołem (np. z parafią), zdecydowała się na to pod wpływem świadectwa znajomych.

Dostrzega w swoim otoczeniu osoby gotowe na przyjęcie Ewangelii.

Wśród osób otwartych na Ewangelię znajdują się ci, którzy przeżywają następujące sytuacje; rozwód, bezrobocie, problemy finansowe, problemy małżeńskie i rodzinne, samotność, urazy, żal, poczucie winy.

Sprawuje „ożywiające” celebracje liturgicznych.

Liturgia we wspólnotach kościelnych, które się rozwijają, przeżywana jest jako budujące doświadczenie, przynosi ludziom radość, pokój, lepsze rozumienie słowa Bożego.

Rozwija w członkach wspólnoty postawę otwartości.

Ciepło, z jakim są witane nowe osoby we wspólnocie, przemawia bardziej niż piękne kazanie. Zainteresowanie i otwartość na nowe osoby powoduje, że łatwiej im podjąć decyzję o zostaniu we wspólnocie.

Powoduje ożywienie entuzjazmu i gorliwości członków.

Chrześcijanie, którzy promieniują entuzjazmem i ożywioną wiarą, przyciągają innych do Kościoła, do włączenia się w życie parafii, wspólnoty.

Posiada odpowiednią organizację swojej struktury.

Ważne są takie sprawy materialne jak: swobodny dostęp do kościoła, wykorzystanie nowych technologii komunikacyjnych.


Wdrażanie w Kościele, parafii, wspólnocie czynników wzrostu wymaga szczegółowego planowania i niemal całkowitego poświęcenia się temu zadaniu ze strony przełożonych.

Świeccy zaproszeni są do udziału w ewangelizacji, nie tyle po to by posługiwali innym, lecz przede wszystkim po to, by ich zaangażowanie przyniosło im duchowy wzrost.

Aby parafia się rozwijała, proboszcz i inni księża powinni współpracować ze świeckim członkami wspólnoty parafialnej. Wszyscy chrześcijanie są Kościołem. Prowadzenie duszpasterstwa czy ewangelizacji zależy od ich zaangażowania, motywacji i entuzjazmu.

Innym czynnikiem powodującym rozwoju parafii jest długość kadencji proboszcza i jego współpracowników zaangażowanych w rozwój parafii. Kilka lat może nie wystarczyć do stworzenia dynamicznej wspólnoty, która prężnie będzie się rozwijać po odejściu duszpasterzy.

 

Strona wykorzystuje pliki cookies dla jej prawidlowego funkcjonowania. Jesli wyrazasz zgode na uzywanie plików cookies, zostana one zapisane w pamieci twojej przegladarki. Więcej informacji w Polityce Prywatności.

Akceptuję pliki cookies na tej stronie.

EU Cookie Directive Module Information