Siedem grzechów głównych Drukuj

Przedstawiam krótką charakterystykę siedmiu grzechów głównych, które niestety są przez większość katolików mało znane, mało zanalizowane i mało uświadamiane w swoim życiu postępowaniu.

Trzeba zabrać się do walki z trojaką pożądliwością, która jest źródłem siedmiu grzechów głównych. Są to raczej skłonności, które prowadzą do grzechu. Z pychy żywota powstaje pycha, zazdrość i gniew; z pożądliwości ciała rodzi się obżarstwo, nieczystość i lenistwo; z pożądliwości oczu – chciwość. Wola może skłaniać się do złego przedmiotu przez dwojakie poruszenie: szukać pozornego dobra (dobra cielesne, zewnętrzne), oddalając się od pozornego zła (lęk przed wysiłkiem).

 

1. Pycha

-    osoby początkujące w życiu duchowym zupełnie nie zdają sobie sprawy z własnej pychy, dlatego trzeba ich pouczyć o objawach pychy, żeby w rachunku sumienia uczyły się je rozpoznawać,

-    człowiek pyszny zapomina, że Bóg jest dawcą wszystkich darów i zaczyna sobie samemu je przypisywać, zaprzecza że Bóg jest początkiem i celem życia

-     pycha to nieuporządkowana miłość samego siebie i stworzeń, jest to rodzaj bałwochwalstwa, gdyż człowiek uważa siebie za boga, jako źródło i cel wszystkiego,

-    główne postacie pychy (odrzucenie Boga, ateizm, życie bez Boga z odrzuceniem Jego praw, przypisywanie sobie dobra i łaski pochodzące od Boga, nie widzenie sowich wad i grzechów, osądzanie innych, potępianie, duch krytycyzmu u zrzędzenia, pragnienie bycia chwalonym podziwianym, szukanie tylko własnego dobra kosztem innych, zniechęcenie sobą)

-    wady pochodzące z pychy (zarozumiałość, niezdrowa ambicja, próżność – złe pragnienie czci u innych, chełpliwość, żądza popisania się przed innymi, obłuda),

-    złość pychy: chcieć być niezależnym od Boga i nieposłusznym to grzech ciężki, kto uznaje Boga i szanuje Go zwykle popełnia grzechy powszednie,

-    pycha prowadzi do strasznych skutków: wojny, przemoc, gwałty,

-    pycha jest głównym wrogiem doskonałości: pozbawia nas licznych łask i zasług,

-     pycha jest źródłem licznych grzechów osobistych (niszczy wieź z Bogiem, niszczy relacje w rodzinie, między przyjaciółmi),

-    pycha jest przyczyną nieszczęścia dlatego, kto jej ulega (niszczy od wewnątrz),

-    środki zaradcze przeciw pysze:

*    uznanie Boga z Twórcę wszelkiego dobra,

*   myśleć o sobie: jestem niczym – jestem bytem przypadkowym, kruchym, a więc zależnym od Boga,

*  myśleć o sobie: nic nie mogę sam z siebie,

*   myśleć o sobie: nie mam żadnej wartości sam z siebie,

*    myśleć o sobie: jestem grzesznikiem.

 

2. Zazdrość

-     zazdrość to rodzaj głębokiego smutku, który odczuwamy na widok dobra, które zauważyliśmy u innych,

-    zazdrość jest to skłonność do smucenia się z dobra bliźniego, jakoby ono naruszało naszą wyższość,

-    objawia się w przykrości, jakiej zazdrosny doznaje słysząc, jak chwalą innych,

-    zazdrość: sprzeciwia się miłości bliźniego, pobudza do nienawiści, prowadzi do rozterek, pociąga do gonienia za zaszczytami, wprowadza zamieszanie do duszy,

-    środki zaradcze przeciw zazdrości: gardzić uczuciami zazdrości, odwrócić od nich uwagę, radować się w czyjegoś dobra, dążyć do dobra dla chwały Bożej.

 

3. Gniew

-    gniew to gwałtowna potrzeba odwetu, silna żądza odparcia i ukarania przeciwnika,

-   gniew godziwy: dąży do ukarania winowajcy, ma umiarkowane objawy, musi powodować się miłością,

-   stopnie gniewu: oburzenie, uniesienie się, gwałtowność  w słowach i czynach, furia, nienawiść,

-    gniew pozbawia nas: zdrowego rozsądku, uprzejmości, wewnętrznego skupienia, troski o zachowanie sprawiedliwości,

-    środki zaradcze: zastanawiać się przed działaniem, powstrzymać uczucia, odwrócić swą uwagę, wzywać pomocy Boga, unikać myśli o doznanych krzywdach

 

4. Obżarstwo

-    obżarstwo jest nadużywaniem godziwej przyjemności, którą Bóg połączył z jedzeniem i piciem,

-    polega na tym, że szuka się przyjemności w samym jedzeniu, a nie jako troski o życie o zdrowie: jedzenie zanim się czuje potrzebę, szukanie wyrafinowanych potraw, opychanie się jedzeniem,

-    złość obżarstwa polega na tym, że czyni człowieka niewolnikiem ciała, osłabia życie umysłowe i moralne,

-     obżarstwo: podsyca stan nieumartwienia, jest źródłem innych grzechów (np. po alkoholu),

-     środki zaradcze: przyjmować posiłki w czystej intencji, w duchu wdzięczności dla dobroci Boga, zachować wstrzemięźliwość  oraz słuszną miarę (zaspokoić głód, wstawać od stołu z lekkością), umieć zrezygnować z jedzenia czy picia,

 

5. Nieczystość

-     nieczystość jest niezgodnym z naturą popędu seksualnego ze stanem życia korzystaniem z własnej seksualności,

-    nieczystość: paraliżuje wzrost ku doskonałości, zanika życie duchowe, duszę opanowuje egoizm, wola staje się niewolnicą ciała,

-     środki zaradcze: silne przekonanie o zwalczaniu nieczystości (nasze ciała są świątynią Boga), unikanie okazji, umartwienia (strzec wzroku, zmysłu dotyku, wyobraźni i pamięci), wypełnianie swoich obowiązków i unikanie nudy, modlitwa (częsta Komunia św. i spowiedź),

 

6. Lenistwo

-    lenistwo płynie z zamiłowania do przyjemności, o ile odwodzi nas od wysiłków i niewygód,

-   lenistwo to skłonność do próżnowania: jest to choroba woli, która obawia się i odmawia wysiłku,

-    lenistwo odnoszące się do ćwiczeń duchowych nazywa się oziębłością, zobojętnieniem,

-    człowiek jest stworzony do pracy,

-    lenistwo: czyni życie jałowym, człowiek staje się siedliskiem płytkich namiętności i pragnień, odwodzi od celu życia jakim jest zbawienie przez służbę Bogu i ludziom,

-    środki zaradcze: przekonanie o konieczności pracy, nie unikać wysiłku, wykonywać obowiązki stanu

 

7. Chciwość

-    chciwość to nieuporządkowane zamiłowanie do dóbr tego świata,

-     dobra tego świat są dane do zaspokajania doczesnych potrzeb człowieka, zarówno duszy i ciała, do zachowania życia własnego i osób od nas zależnych a także pot byśmy przychodzili z pomocą braciom naszym cierpiącym,

-    zło chciwości: pragnienie bogactw dla nich samych, zdobywania bogactw ze szkodą dla siebie, dla innych, dla zdrowia; szukanie zabezpieczenia życia w posiadaniu dóbr,

-    chciwość jest oznaką nieufności względem Boga, który obiecał nad nami czuwać: „Nikt nie może dwóm panom służyć: Bogu i mamonie”,

-    chciwość dąży do wyrugowania Boga z serca, prowadzi do narastania zmysłowości,

-    środki zaradcze: przekonanie że dobra są środkiem a nie celem samym w sobie, pokładanie ufności w Bogu, dzielenie się z potrzebującymi.

 

Strona wykorzystuje pliki cookies dla jej prawidlowego funkcjonowania. Jesli wyrazasz zgode na uzywanie plików cookies, zostana one zapisane w pamieci twojej przegladarki. Więcej informacji w Polityce Prywatności.

Akceptuję pliki cookies na tej stronie.

EU Cookie Directive Module Information